menu

Schilderen 

Als je voor het eerst schildert met de nat in nat techniek op vochtig papier, beleef je wat kinderen ook beleven! Het voelt als toveren met kleuren.

Je oefent in het schilderen aandacht: je bent even helemaal aanwezig in het moment, vol overgave neem je de tijd om het kleurenspel intensief op je in te laten werken. Wat doen de kleuren met elkaar, wat doet een kleur met jou? Wat is het eigene van bijvoorbeeld het blauw, wat ervaar je als de werking van het goudgeel, wat doet het rood anders dan het groen?

Je schoolt je waarneming naar buiten - waar we omringd worden door een rijke levendige schakering aan kleuren in de natuur, in de atmosfeer en in alles om ons heen. Ook de waarneming van je innerlijk ontwikkel je door schilderen. Je leert jezelf kennen op een nieuwe manier, je herkent de eigen kleurenstemming van je ziel.

In de lessen maak je vanuit deze eigen ervaring ook een verbinding met het jonge kind: herken je de jubelende gele kleurstemming in de kinderen om je heen? Of herken je juist meer het stille, afwachtende blauw in één van je kinderen? Misschien ook wel het enthousiaste en onstuimige rood wat zomaar ineens daar is!

In het tweede jaar is het heerlijk om met hoofd, hart en handen aan sprookjes en jaarfeesten te werken. Het inzicht in de sprookjesbeelden breng je op een diepere laag in jezelf door ze te schilderen. Op een intense, ingetogen manier ga je een verbinding met de sprookjes aan. Hoe is het om in een wereld van kou en helderheid warmte te brengen? Wat gebeurt er als de tedere onschuld gewekt gaat worden door oplettendheid en wakkerheid? Hoeveel moed is er voor nodig om het jonge, prille en het lichte te verduisteren?

Je leert de beelden van het sprookje innerlijk verstaan en Je ontdekt hoe je door te schilderen balans brengt in de kwaliteiten van licht en duisternis, van goed en kwaad.
Je merkt dat je na de sprookjes lessen en het schilderen van sprookjes op een nieuwe manier sprookjes aan de kinderen vertelt.

Het licht is rond

Het licht is rond en rolt naar alle kanten
de bergen op en af, de dalen door,
de wezens in en uit en langs de planten
stijgt het de bomen in en gaat alles voor.
Waarheen? Ik vraag het niet, ik kom, ik ga,
omdat mijn handen en mijn voeten,
mijn ogen en mijn hart zo moeten
en ik het licht nu eenmaal zo versta.

-Pierre Kemp-